Istota terapii

Każdy logopeda, który prowadzi terapię jąkania, opiera się na określonej hipotezie dotyczącej etiologii jąkania i w związku z tym na określonej definicji tego zaburzenia oraz odpowiednim programie leczenia, jednak do tej pory przyczyna jąkania nie została do końca wyjaśniona, pomimo licznych badań. 



Wiadomo, że ok. 1/3 przypadków jąkania uwarunkowana jest genetycznie. Każdego roku są nowe odkrycia, formułowane są nowe hipotezy.  

Kilkanaście lat temu  zespół naukowców z Nowego Orleanu stwierdził, że u osób jąkających się, budowa anatomiczna ośrodków mowy jest inna, aniżeli u osób, które nie mają tej dolegliwości.  

To odkrycie związane jest z tym,co podkreślała Lilia Arutiunian, twierdząc, że u osób jąkających się nieprawidłowo funkcjonuje ruchowy ośrodek mowy.  
Aby znormalizować jego pracę, Lilia Arutiunian wprowadziła wspomaganie procesu mówienia przy użyciu specjalnych ruchów palców ręki dominującej.

Najważniejsze znaczenie mają dwa ruchy kciuka.  
W mózgu pola ruchowe kciuka i pola ruchowe ośrodka mowy sąsiadują ze sobą. Dołączyłam dodatkowy, trzeci ruch tego palca, mając na uwadze definicję prof. Charles’a Van Ripera.
Brzmi ona następująco:

 

"Jąkanie jest zaburzeniem neuromięśniowym, którego zasadniczym elementem są minimalne opóźnienia i przerwania koordynacji czasowej skomplikowanych ruchów mięśni biorących udział w mówieniu." 


Dzięki tym trzem ruchom, automatyzuję prawidłową kolejność pracy trzech zespołów mięśni biorących udział w akcie mowy. Dotyczy to mięśni oddechowych, fonacyjnych, artykulacyjnych. 
 
Inaczej niż prof. Arutiunian nie wiążę ćwiczenia mowy z przesadnym rozluźnianiem się. Mówienie wymaga pracy mięśni,  nie mogę więc wprowadzać mówiacych w głęboki relaks.  
Uczę jednak umiejętności relaksowania się, radzenia sobie ze stresem w życiu codziennym. 
   
Zastosowałam w terapii bajkę oraz metaforę. Oddziaływanie przypowieści jest często bardziej skuteczne od nawet najbardziej logicznie opracowanych "dobrych rad". 

Wprowadziłam ćwiczenia Denisona, których celem jest zsynchronizowanie obu półkul mózgowych w procesie uczenia się, po to, aby ten proces był szybki i efektywny. 

Zadawanie pytań na ulicy w trakcie i po terapii, w bardzo wolnym tempie jest obowiązkowe.  Nie przesadzam jednak z ilością pytań. Ważniejsza dla mnie jest ich jakość, czyli stopień trudności. 

Tak, jak i prof. Arutiunian stosuję szeroki wachlarz ćwiczeń oddechowych oraz głosowych. Niekiedy wprowadzam ćwiczenia narządów artykulacyjnych. 

Będąc osobą z poczuciem humoru, dodałam śmiech, jako element leczenia jąkania. Mam  spore doświadczenie życiowe, co dla pomyślnego przebiegu terapii nie jest obojętne. 

Copyright ©2016 Elżbieta Haponiuk Diagnoza i Terapia Logopedyczna, All Rights Reserved.